برچسب: علی سورنا

این آسمون سال هاست ستاره دریده
پس بذار رعدش رو صدا بزنیم ها؟
که زندگی رو واسه اجاره ندید
پرنده ای که پروازو بی اجازه پرید
به دار کشیده شد تَن غمین ما بارها
و تماشا بود نصیب کفتار ها
توو هزار زن تو هزاره غریب
کنار هزار مرد فرزند اعدام زمین
خسته از جسارت، یه شهر بعد غارت
تلاش میکنم انتخابو
اما یه کوه غم تووم دفنه از شرارت
هنوزم در به در میرم
جر خورده قلبم از بس که جنگیدم
سرد و زخمی میرسه بهار
من هر بار از ته لحظه ترسیدم
رقصیدم توو سایه شیطان
در حال فرار از دست نُه میلیارد انسان
توو این خلاء بیگانگی
مواجهه زخم های روحه زیر سیلان
هر بار گلوله کرد امیدو‌ رنگ خون
میخورم به پوچ
پا میشم که بدونم که زنده ام
میخونم بدونی چی گذشت بمون
یه سرزمین حاشیه نطفه دارم
یه باغ از خلاء میون حفره ها دفن
توو این خاک انسان کش جویبار خون
من هر‌کیو شناختم مرُد کنارم
هر سوار آزاد رو به میله میبستن
شبانه کش هایی که از سپیده میترسن
درنده ها رو باید درید
من اگه درنده نبودم بهم نمیرسید فرهنگ
میون کفتار ها
لا بزدلا گذشتم من از نقاب ها
رازمو تووی گوش فاحشه ها خوندم
شعر‌ بیداریم میچرخه توو تخت خواب ها ولی…مبارزه از یادمون نمیره
توو ‌این خاک مرده هر روز میرویه میله
سوز از بانگ انسان میشکنه استخون زندان رو
بخیه های سِر پاره میشه
و ‌خون احساس های مُرده تازه میشه
تووم یه زندانی میکِشه داد
تا بکاره بذرمو برابر و آزاد
مبارزه از یادمون نمیره
توو ‌این خاک مرده هر روز میرویه میله
سوز از بانگ انسان میشکنه استخون زندان رو
بخیه های سِر پاره میشه
و ‌خون احساس های مُرده تازه میشه
تووم یه زندانی میکِشه داد
تا بکاره بذرمو برابر و آزاد
میدمه تو ووجودم صبح و
میشکونم من این قبحو
که آدما به زبون بیارن سیاه و سرخو
خوب گوشاتو پُر کن فکرتو بکن کنترل
که یاد بگیری فرق تخیل و توهمو
بریده روزگار کلی زبون تندو
کلی غول سیاه موند توو کمد
کی نشنیده که توو باغ حسرت صدای بلبل؟
هرکاری خواستی بکن
که اگه نکردی تنگ کردی کلی خُلقو
دنبال این نیستم که بدم سمت و سو بهت
من همین پشت جام خوبه
یه کمی گنده میشی میبینی که جامعه
الگو بودنو چه زود میکنه فرو بهت
بعدم میخنده به سقوطت
همه یه سرگرمی ساده ایم واسه توده
و زندان یه فکره
پشت نگاه خشک و محدود و فرسوده
وقتی گم بشی توو خودت
دیگه مهم نیست کدوم ور دره خونه
من خودمو رو دوشم میکشم و تووی کوچم
من از دنیا فارغم
من هم پُرم و پوچم
موسیقی می شم توو گوشم
من مخلوق و خالقم
من هم تنهام و هم توو جمع
هم بیرونشم هم تووشم
کلا متناقضم
ولی صاف و صادقم
میخوای بازم از این قصه ها بگم؟
دنبال سایه های تووتم
بهشون فضا بده تا بهشون صدا بدم
بهار پایان حیاته، واسه ما تکه های یخ
غوطه ور رو دریای قصه های مرگ
مبارزه از یادمون نمیره
توو ‌این خاک مرده هر روز میرویه میله
سوز از بانگ انسان میشکنه استخون زندان رو
بخیه های سِر پاره میشه
و ‌خون احساس های مُرده تازه میشه
تووم یه زندانی میکِشه داد
تا بکاره بذرمو برابر و آزاد
مبارزه از یادمون نمیره
توو ‌این خاک مرده هر روز میرویه میله
سوز از بانگ انسان میشکنه استخون زندان رو
بخیه های سِر پاره میشه
و ‌خون احساس های مُرده تازه میشه
تووم یه زندانی میکِشه داد
تا بکاره بذرمو برابر و آزاد

عقل و احساس و همه حواس
همه به کار ای امان از این روزگار
که توو چنگش اسیرم
اسیرم، اسیرم هی اسیرم
خواب به چشامون حرومه
بس که زیبا شده زشت
شب توو وجودمه توومه
دلم سیاهه به عشق
بذر ما خوب و گرونه
ذهنتون قابل کِشت
دست ما داس زمونه
وقتشه یه فصل تازه نوشت
انگار داشتنم زوره
نمیخواستنم خوبه
هلی کوپترم توو مه
پی ریش سوخته شیخ
هنوز میچکه خون از دندون
خفاشای غار بهشت
ولی ماییم حقیقت شورش
جوری که ندیده کسی به چشم
ریگی ببینیم به کفشی که پاته
یه چیزی میگیم بهت نمیره یادت
جوابش هرچی که میخوادم باشه
سوالا بدجوری می کننت ساکت
نه میخوام تهدید کنم نه خواهش
نه میخوام تغییر کنه نگاهت
ببینیم کسی رو تو راه مانع
رسیدگی میشه سری به حسابش
منم و تیغ صدام، کسی نمیشینه جام
فرقی نمیکنه رویی یا زیر نقاب
یاغیا یار ما تاریک تریم از سمت تیره ماه
می گیره پشتتو کی؟ می بینیم کلشو ریز
با سورنا سر قرار توو عمق فاجعه
ساعت گرگ و میش

عقل و احساس و همه حواس همه به کار
ای امان از این روزگار
ما هنوز تو جنگیم، تا بهار کلی مونده راه
کلی نهال توو سرمای این شب تار تو خاک کردیم
نه قیل و قال کردیم، نه کسی رو خار کردیم
فقط گذار کردیم، همه رو دچار کردیم
تو ما رو نمیشناسی، تو ما رو نمیفهمی
ما یا جایی نمیریم، یا بریم برنمیگردیم نه

نه پشت کسی زدیم به راه
نه کسیه پشتمون بذار
ببینیم کیه طرفِ ما؟
نباشیم می ره این طرف به *
تنهایی جفت کردی با تاج
لای دیوارهای ریخته وسط خاک
پنجره رو نگه داشتی به زور
به اربابت میگی درم بذار
من خار دارم قد لب دار پاره ام
مرگ زیر چهار پایم زد
میکنم لای آرواره ام دفنت
به لی کشیدیم طی کردیم راهو
میلی نموند بی رقیب
انگار زد بهتون ت ت ت تریلی
از رو خون ما نرو
سُره تو لونت باش همون
توو خون و ماتم و غروب و دار
دفن شدن همه خونه ها
سرو تو خم کردی رو‌به مزدورا
عرت رو بزن با پالون جدید
د بگو نرخ فروش آدمو
جمعتون کردن خونواده تون از کف خیابونا
از کف خیابونا کشیدیم حق خونواده رو
غرور ما برا فروش آدما تو سوز راه نبود
نبوغو کوبیدیم به جای همه
ولی کسی بهرام و سورنا نشد
ساعت زوزه ست و نیش
منتظریم تا که میش برسه
شعر .. جرم .. جنگ .. جنگ
میخونیم بعد مرگ حتی نا میرا تا ابد
سلطه .. نُرم .. سقف .. مرز
معنی نداره واسه اونی که مرگو معامله کرد
شعر .. جرم .. جنگ .. جنگ
میخونیم بعد مرگ حتی نا میرا تا ابد
سلطه .. نُرم .. سقف .. مرز
معنی نداره واسه اونی که مرگو معامله کرد

دانلود آلبوم خون خورشید
عقل و احساس و همه حواس همه به کار
ای امان از این روزگار
ما هنوز تو جنگیم، تا بهار کلی مونده راه
کلی نهال توو سرمای این شب تار تو خاک کردیم
نه قیل و قال کردیم، نه کسی رو خار کردیم
فقط گذار کردیم، همه رو دچار کردیم
تو ما رو نمیشناسی، تو ما رو نمیفهمی
ما یا جایی نمیریم، یا بریم برنمیگردیم نه
پتوو ساعت گرگ و میش
پرد میشم از خونه سرخم
پرو خون پامالم
پخونه خراب آوارم
پخونه طوفان زده ها
پخونه چوپان زده ها
پاز هر دیوار که باقی شد
پهر خشت سلاخی شد
پتوو ساعت گرگ و میش
پزدم بیرون از لونه مار
پاز خونه فقر و دروغ و شعار
پاز داغ دل ما تا بوسه دار
پهر کسی راهی شد
پکلی نقشه طراحی شد
پچه جاها که به جای ما خالی شد
پو فرهنگ ما سهم سپاهی شد، حیف!
پمنم بی راهه رویا،یه بداهه عریان
پمیون این کویر، زخمی ترین واحه دنیام
پچادر سوگم از طاقه ترکان
پعطر یه زوزه م از نافه گرگا
پتنم خرابه پرراز
پپر زوزه و خرناس
پمن یه جنگل متروکم
پتوو یه گم شدگی خودخواست
پحس میشه رو دوشم سنگینی فردا
پتا روز خروشم هم نشین تنهام
پدالان جرمم من
پتالار سرخم
پنه خار زیر پالانم
پآزاده گرگم من
پسرخم مثل مادر شب
پسرخم‌ مثل آذر و رعد
پسرخم مثل تاول و درد
پسرخم مثل آخر خط
پحق توو کفرم من
پزخم سرد و خشکم من
پبلعیدم یه طوفانو اما
پتووی آرامش صبحم من
پتیره م مثل دامن مرگ
پتیره ام مثل خاکم و سنگ
پتیره ام
پچشماتو ببند
پیا بیا تو باغ یا در باغو ببند
پمن زنده م آبو بند
پطعم ناب رو ببند
پآفتاب رو ببند
پاز رو صورت پاره و زخمی ما
پبا جراحت و جریده قاب رو ببند
بعد ولوله تو بیابون ستم
بعد زلزله ستون و طاقو ‌ببند
آخرین پنجره های رهای بی تاب دیوار خراب رو ببند
دست و پامو ببند
جاده ها رو ببند
اگه میتونی دهن ما رو ببند
آخر بازی همینجاست
در بیت و میت دربارو ببند
تا آخرین سربازو بزن
تا آخرین رگبارو ببند
همین درده و همین دغدغه ست که نزدیک کرد ما رو به هم

شنیدم انقدر سخن زور

تهدید و خط و نشون

بزرگ نشدم تو پر قو

حریفم نشد بدون کسی

اگه شده بگو کو؟ کو؟

پازلتون نمیشه جور

تیکه هات نمیره تو

خمی نمیاد رو ابروم

بازی سر چیه؟ بپیچید بهش

جدیاشون پیش ما ان نمیاید به چشم

نمیاید به گوش

قلمم تک و تیز و تنده

بیست ساله می چرخه هنوزم غلاف نشده

ابراهیمتون تبرش کنده

بگو من تنها بتی ام که خراب نشده

تلمبه ی کی کرده کله تو گنده؟

بگو هنوز قدر غبغب من باد نشده

هرکی می خواد بفهمه بره دوراشو بزنه

ولی آینده شو پیش ما خراب نکنه

قلمم کلاشه جای گلوله ها واژه

بچکونم ماشه خون بدخواهام می پاچه

بگو هرکی دلش می خواد با ما آشنا شه

جای ما تو کتابائه نه پشت ویترین تاجر

خاطرات مائه که هنوزم تو خیابونائه

بلیط ماها رو نمی فروشن پشت باجه

میگیم هرچی بخوایم راجع بهت نمیشیم ساکت

برام فرقی نداره رو سرت عمامه یا تاجه

زندگی چیه جز دو تا دوست، غذا و سفر خوب؟

که اونم گرفتن ازمون

رفیقامونم زدن از پشت

روم گذاشت اثر سو

نشون میدم به همه دندون

دستام می برن بالا از کوه

پام مال راهای دور

مقصدم همیشه نامعلوم

عمرمون رفت با غر و لند

گذشت به جستجو

ولی نکشیدیم زیر و رو

نکشیدیم زیر و رو

زندگیمو تف می کنم تو روی رفیقای خائن

دشمنای بی وجود

حکومت فاسد جامعه بی شعور

متنفرم از همتون که یه کشوری ساختین که مظهر ظلمه

روزی نیست که زندگیمونو حراج نکنه

هر گهی می خوریم همش جرمه

زنده نمیمونه کسی که خلاف نکنه

دم حجله ها پر از جسد گربه

حکمی نمونده که قاضیتون برامون نبره

توی بدنامون پر شد از ترکش سربت

انگور خشممون هنوز شراب نشده

ما موندیم و کلی دروغ و غرور کاذب

کلی دست پشت پرده

کاسه زیر نیم کاسه

من فرزند فرهنگ مسمومتون نیستم

ما مادرم قصست پدرم آوازه

این یه جنگه بین من و عقاید مردمم

من که از اولم گفتم

بگو باورم کنن

اینا نمی خوان بفهمن من چی میگم

میگن پیچیدم

هل نشو پاتو بردا از رو دمم

جایی که ما باشیم میاد بوی خون تازه

قلندر بیداره هنوز شبمون درازه

آدمایی مثل ما تو جامعه زیاده

که شعرمون هنوز واسشون هویت می سازه

خاطرات مائه که هنوزم تو خیابونائه

قلم ماهارو نمیشکونه زور ظالم

ورقمون نمیشه تو دستتون مچاله

تا نیومدم سر وقتت خودت برو پی کارت

دانلود آلبوم خون خورشید
یه خشم کهنه زیر پوست زمان

یه هروئین لخته تو مغز همه

من هنوز قلبم میزنه

چیزی نمونده که از دست بدمش

میگم

هنوز هست کسی بخواد پی من بگرده

سفت و محکم رو ‌به جریان مرگ

ترافیک لاشخورا دونه دونه کم میشه

این جریان تازه همه رو رنده کرده

پس از تاریخ بپرسید

نه از بردگان برده دار ترسوی صحنه

ما زنده بودیم و همین بس بود

که دلیل محکم مرگه

راه نرو رو‌ پنجه لا جسد های خواب

بکن تو مغزت مبارزه سخته

به این جمع کسی دعوتت نکرده

بجنگ با جنگش، برقص با رقصش

من کفرم که نمیماله زهد

بده منو به توبه نامه لو

زوزه میدم به گرگهای لخت

با شعر قلّاده ت رو تف کن

مونده اگه هنوز واست راه نو

سگ سازمانی بیا بگیر پاچمو

جوری بیتو می کوبم

که چرک بزنه از تو سوراخ دماغتون با فلو

سیرک صلح با طعم شیک جرم

که توی ایدئولوژی ها میده فرم بهت

هیپهاپ تا ابد جرمه

تو دنیایی که کلی پلیس ریخته پشتش

بده بره سینه به سرخی

ما که خلافکاریم بذار گیر بده عرف

این ارشاد یه گرگ تو میشه جلوت

من هنوز یه شیر تومه میده تلوت

پس

هم قبله ام به جرمم

هنوزم زنده ام به *

باده پشتم و غریبم به کشورم

من اصلا قانونتونو ندیدم که بشکنم

و زندگیم یه ارکستر و سازم این هراسش

کشتن پدر بالاترین فرازش

فالش زدم گام عشقو گمراه تر از پیش

نبضو گم کردم افتادم از ریتم

وسط این زمین تار و شرارت بی انتهای قلب منطقه

و توی * مال تو اوج حل درد و مسئله

چه می فهمی از قانون و جرم حمل حنجره

این نرم اوله تو اوج درد طبقه

بکش تا کشته نشی توی قلب مهلکه

به جرم درد، به جرم رقص، به جرم فقر

بالاخره یه گوشه کنج بند بشین و زل بزن به پنجره

دکوره رعد عربده شیر مرده بعد حلقه

رقص ما جا خالی تیر توی سنگره

زندگی سخته اما بعد هر دفعه

به خودم میگم باید بجنگی وسط جنگل هی

تو سلول دفن زیر خبر پر از رعشه

ادبیات ماها توقف لحظست

تا میله ها زنده باشه ما به عکسش

درخت می کشیم از قلب دفتر شکسته

مهم نیست قلب هامون زخمه

مهم‌ بودنه این انتخاب جبره

پر کن هر ساغر رو به زخم

که حضور ما ترکیب آهن و درخته

چکید یه قطره از سقف نگات
توو انعکاس زندان توو چشات
باد زد توو پنجره ها
یه جمع بزرگ انسان توو چشات
حرکت کرد با خیزش خشم
یه تظاهرات امکان توو چشات
ارتش سرما اشکتو کشت
مرد یه کردستان توو چشات
تا طلوع صبح بعد به اعتراف تابید
که خون خورشیدو ریختن غروب قبل
از زمین زرد شد نهال یخ
ولی تو خاکو میخواستی واسه کِشت آزادی
واسه فریاد برهنه مادر
توو روی درهای فولادی
مین خشممون ترکید
چکید رو‌ی سر یه جمع توو انفرادی
ما فریاد زدیم خفگی مرزو
آزادی زندگی یه تنگی زن رو
زمستون و تن بی درخت بود
ننوشتیم خفگی بذر رو
توو کف آسفالتی که داده و سنگ
آغوش آوازه و جنگ
با بوسه عشق تولد جنین آزادی توو قنداق تفنگ
بازاره و جنگ، سر گوشتای تیکه تو سفره
برا زندگی امن با چکش سود
از جنازه ها ساختن قفل طلا
میفروشن به قیمت باج
به قدرت و امنیت
میل به پدر از ترس نبود حماقت فقط
احمق اونه که رو کله شه هیبت تاج
به جاکشان دربار، استبداد مرزها
از موج خروشان، طغیان سرما
ما رو از زخم جنازه هامون تشخیص بدید فردا
واسه تغییر از مبنا، ضد تبعیض و بی پروا

طی کن راهو بده صداتو
زنده کن نگاه‌تو وسط شکست
نفس بکش و مست طی کن حصار تارو
تن لت و پار و این زخم رو برقص
بده به ترس، تن بده به ترک هر منطقه امن
تن بده خطر، بده به دره
بده به رنگ
تن بده به صحنه شکنجه نفس
تن بده به عرصه ای که جنگه
میخونه سرودِ خون
وسط جبر و جنون زور
سپاه ماره رو شونه ضحاک زمون
میکنه ترس و شک از دلش دور
وسط یه مشت گیج و کر و کور
محدود به دغدغه نون
سوا نمیشه کرد دشمن از دوست
ظلمت از نور
زده به زخمش نمک تلویزیون
از چهار تا فصل سهمش فقط زمستونه
حذف شده تنش از صحنه شهر
واسه وجود می زنه پارچه سر چوب
میریزه توو، میزنه بیرون
از هر چی بند و بار گریزون
میسازه از بدنش پلاکارد
میسازه از موهاش تریبون
اون کابوس عُرفه
پایان سلطه خطبه توو نماز جمعه
دختر آبی شعله ظلمه
روشن شده فضا از سوختن جرمش
اونه یه تنه با قلب بزرگش
می گیره کل قدرت رو به سخره
رخ میده به این شطرنج بی مهره
که توو هر خونه موهای شب رو میبُره
خون مهتاب سر سفره
پخش میشه بین اشراف سَر قله
همه چی فرو میره از سَر گنده
بازی ساده ست هرکی زودتر بگه بله برده
شده پُر خون پر عقده
تووی این دهنای اسلحه خورده
ایمان زنجیره گردن مؤمن
نقطه! سر خطی یا ته جمله ها؟
رسانه ها همه زردن
تیترا میگن کلیکم کلیکم کن کلیک
واسه مبارزه مون میفروختن بلیط
توده ها شو میخوان توو این درگیری
به نظر شما اینا داره تاثیری؟
یا سیاست یه سرگرمیه سر پیری؟
بچه ها خوشحالن با خبر تعطیلی
زنده هام شلاق و چند سالی تعزیری
هی آبادی مسموم برج بلند تو اوج تباهی بود
پوچی هر چه بخواهی بود
حیفه این همه ماهی معصوم که توو رود تو مُرد
تا که سرخ بشه آبی تون
حیفه شعری که کردم از پرده پاره گوشهای شهرتون آویزون
حیف!

اما ما نمیریم از بین اینو قول میدم بهت
عذامونو می کنیم عید اینو قول میدم بهت
نمی دونم کجا و کی، با کیا و چطوری
اما تهش نمیگیم حیف، اینو قول میدم بهت
اما ما نمیریم از بین اینو قول میدم بهت
عذامونو می کنیم عید اینو قول میدم بهت
نمی دونم کجا و کی، با کیا و چطوری
اما تهش نمیگیم حیف، اینو قول میدم بهت