برچسب: جواد یساری

هرکس که توان احسان ندارد هرکس که توان احسان ندارد

کافیست که عمل نیک کند ویا از عمل بد حذر نماید

نیکترین بندگان خداوند انانند که ذکر خدا کرده

وسخن از او میگویند ومنفور ترین بندگان انانند که

تفرقه انداخته و سخن کذب بر زبان میاورند

ودر پی ملبس کردن نیکی اند

نیکی چیزیست که قلب تو از ان استحکام و ارامش یابد و بدی چیزیست که

تو را به شک اندازد ولو دیگران تبرئه ات کنند

نمازروشنی بخش قلب است

و صدقه نشان ایمان و پرهیز از گناه نشانه جلال

صدقه ای که ارام بماند خشم خدا را ارام نماید

تو ای کافر زیزدان رفتن راه خطا تا کی

فرار از بندگی سرپیچی از امر خدا تا کی

صفات نیک انسانی نهفتن زیر پا تا کی

قصورو مردم ازاریو تزویر و ریا تا کی

ستم برز یر دستان اندرین دار فنا تا کی

خیانت در امانت بهر نا مخلوق عادت شد

توانگر گشتن همساده ها بخلو حسادت شد

تجاوز بر حریم دوستان نامش عبادت شد

همین کردار نامفهوم ما خصم سعادت شد

براهو رسم انسانی نبودن اشنا تا کی

چه طرفی بستی از دنیا که بستی سخت بران دل

چه نیکی کرده ای سازد گناهان تورا باطل

نگشتت دانه ای از خرمن عمر گران حاصل

نما اندیشه ای برعاقبت ان از خدا حافظ

بپای خویش رفتنجانب دام بلا تا کی

پس از این پاک کن از دل دگر رنگ سیاهی را

زنفس خود جدا ساز اینهمه افکار واهیرا

بخاطر ار روز حشر و درد بیپناهیرا

فراموش کردن گفتار ختم انبیا تا کی

فراموش کردن گفتار ختم انبیا تا کی

فراموش کردن گفتار ختم انبیا تا کی

ومنفور ترین بندگان انانند که

تفرقه انداخته و سخن کذب بر زبان میاورند

ودر پی ملبس کردن نیکی اند

من یه قاب صدفی تو یه دونه مروارید
بین ما یه کوه غم دلامون پر از امید
من یه قاب صدفی تو یه دونه مروارید
بین ما یه کوه غم دلامون پر از امید

بیتو من یه مروارید بیصدف
توی اب شناوریمو بیهدف
من یه قاب صـدفی تو یه دونه مروارید
بین ما یه کوه غم دلامون پر از امید

بیتو زندگی برام یه زندونه
تو دلم غما همیشه مهمونه
اگه دست سرنوشت قاضی بشه

دلامون بعشق هم راضی بشه
من یه قاب صدفی تو یه دونه مروارید
بین ما یه کوه غم دلامون پر از امید

من یه قاب صـدفی تو یه دونه مروارید
بین ما یه کوه غم دلامون پر از امید

کی میشه فاصله ها تموم بشه
زندگی بکام ما دوتا بشه
بدونیم قدر همو تو زندگی
مروارید که غم نداره صدفه که غم داره

من اگر قصه نباشم به گمون سنگ صبورم

با تو همسایه خورشید بی تو خاک سرد گورم

با تو همسایه خورشید بی تو خاک سرد گورم

من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

اگه روز آشنایی همه حرفامو می گفتم

به گمون از از در و دیوار بوی غم نمی شنفتم

به گمون از از در و دیوار بوی غم نمی شنفتم

من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

رنگ چشماتو می دونم همه حرفاتو می خونم

با همه حرفای تازه میام و پیشت می مونم

تو اگر دوسم نداشتی به جای اون قهر و آشتی

لااقل به من می گفتی پس چرا پیشت می موندم

یا برات آواز می خوندم مثل لاله می شکفتی

من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

آ.. امان نه بس لب دیده بودم کاشکی ای گل جانم

که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

تحمل گفتی و منم که کردم سال ها اما

چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمان

رنگ چشماتو می دونم همه حرفاتو می خونم

با همه حرفای تازه میام و پیشت می مونم

تو اگر دوسم نداشتی به جای اون قهر و آشتی

لااقل به من می گفتی پس چرا پیشت می موندم

یا برات آواز می خوندم مثل لاله می شکفتی

من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم

صدای هق هق گریم می پیچه در دل ایوون

گم میشه در لابه لای صدای قشنگ بارون

آره گریه می کنم من اینه کار من همیشه

از تو و یاد تو این دل لحظه ای جدا نمیشه

نامه هاتو باز می خونم صدای گرم تو میاد

سکوت خونه هم انگار صدای پاهاتو می خواد

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

اتاقم خالی و سرده شیشه ها غبار گرفتن

کوچه های شهر خالیم رنگ انتظار گرفتن

روی طاقچه اتاقم عکسای تو خیره در من

صدای تو باز می رسه که میگه از من دل بکن

نامه هاتو باز می خونم صدای گرم تو میاد

سکوت خونه هم انگار صدای پاهاتو می خواد

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

با صدات باز میشه آغاز گریه های بی امونم

زیر لب به خود میگم آه باز باید تنها بمونم

با صدات باز میشه آغاز گریه های بی امونم

زیر لب به خود میگم آه باز باید تنها بمونم

نامه هاتو باز می خونم صدای گرم تو میاد

سکوت خونه هم انگار صدای پاهاتو می خواد

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

با صدات باز میشه آغاز گریه های بی امونم

زیر لب به خود میگم آه باز باید تنها بمونم

با صدات باز میشه آغاز گریه های بی امونم

زیر لب به خود میگم آه باز باید تنها بمونم

نامه هاتو باز می خونم صدای گرم تو میاد

سکوت خونه هم انگار صدای پاهاتو می خواد

مرد بایستی مرد باشه مثل یه کوه درد باشه

تو اون گل نازی اگه یه روز تو رو میداشتمت
با شال ترمه و حریر یواشی برمیداشتمت
با صد سلام و صلوات روی چشم هام میذاشتمت
توو گلدون طلای عشق به یادگار میکاشتمت
توو گلدون طلای عشق به یادگار میکاشتمت
مثل تاج افتخار مینشستی رو سرم
میشدم سلطان عشق هزار غلام دور و برم
میشدم سلطان عشق هزار غلام دور و برم

مثل پروانه میگشتم رو سرت نکنه رقیب بیاد دور و برت
دم گلخونه قراول میشدم تا نیوفتم لحظه ای از نظرت
مثل پروانه میگشتم رو سرت نکنه رقیب بیاد دور و برت
دم گلخونه قراول میشدم تا نیوفتم لحظه ای از نظرت
مثل تاج افتخار مینشستی رو سرم
میشدم سلطان عشق هزار غلام دور و برم
مثل تاج افتخار مینشستی رو سرم
میشدم سلطان عشق هزار غلام دور و برم

پاک میکردم شبنم و از رو تنت با مژه هام
خواب میدادم به چشم هات با همه ی خستگی هام
تن ناقابلم و فرشی میکردم زیر پات
واسه چشم نظر روزی صد دفعه میشدم فدات
مثل تاج افتخار مینشستی رو سرم

صومعه قلب من جلوه گاه غم تو

حرم سرای دلم شده باز محرم تو

چه کنم دوستت دارم هستی شو میده دل من

می دونم با تو بازم حل می شده این مشکل من

تو بیا، تو بیـــــــــــاکه دلم تنگه برات

تحفه عشق من همین آهنگه برات

چرا با عشق مسیحا صفتت

مردم و زنده نکردی تو منو

من به جز پیش تو جایی ندارم

نگو از پیش من و اینجا برو

چرا با عشق مسیحا صفتت

مردم و زنده نکردی تو منو

من به جز پیش تو جایی نـدارم

نگو از پیش من و اینجا برو

مثل یک راهبه ترک همه کردم

برای خاطر تو هرچی از دست غم تو گله کردم

ننشست بر دل تو تو بیـــــا، تو بیــــــــاکه دلم تنگه برات

تحفه عشق من همین آهنگه برات

من کشیش و تو کلیسای منی

گریه کار منه پیشت شب و روز

هرچی ناقوس دلم زنگ بزنه

عشق من بودی و هستی تو هنوز

واسه خاطر تو هرچی از دست غم تو گله کردم

ننشست بر دل تو تو بیـــــا، تو بیــــــــاکه دلم تنگه برات

تحفه عشق من همین آهنگه برات

سودابه عزیز من محبوب دل آرا
خاک درگهت باشد قبله ام تو دنیا
مهر تو نشسته بر این دل غمینم
همچون موج سرگردان بر سینه ی دریا
نمیدونم تو از خاک کجایی
تو محبوب زمینی یا سمائی
تا کی بمونم به انتظارت مردم دیگه از درد جدایی
کجایی سودابه کجایی سودابه کجائی
چشم هات مثل دریای پر از اب لب هات شیرین چون شکر ناب
ای کاش تو میدونستی عزیز من قلبم واسه دیدنت چه بیتاب
نمیدونم تو از خاک کجایی آخ تو مخلوق زمینی یا سمائی
تا کی بمونم به انتظارت مردم دیگه از درد جدایی
کجائی سودابه کجایی سودابه کجایی
بین ما یه کوه بی عبور امید رسیدنت چه دور
من لایق تو نیستم عزیزم اما چشم عقلم دیگه کور
نمیدونم تو از خاک کجایی تو مخلوق زمینی یا سمایی
تا کی بمونم به انتظارت مردم دیگه از درد جدایی
کجایی سودابه کجایی سودابه کجایی
بین ما یه کوه بی عبور امید رسیدنت چه دور
من لایق تو نیستم عزیزم اما چشم عقلم دیگه کور
نمیدونم تو از خاک کجایی تو مخلوق زمینی یا سمایی
تا کی بمونم به انتظارت مردم دیگه از درد جدایی
کجایی سودابه کجایی سودابه کجایی
کجایی سودابه کجایی سودابه کجایی

امشب آخرین طبیبم به سراغم اومده

بی خبر سر زده امشب ، اون به دادم اومده

نمی تونم دیگه از گریه چشمامو وا کنم

نفس های آخرمه ، عمره من کم اومده

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

من گنه کارمو ، شرمنده به درگاه خدا

می دونم جام تو جهنم ، نمی بخشه مرا

حالا که آخر عمرم طبیبم اومده

می بینم چه ساده بودم این دو روز رفته رو

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

عمره پوشالی به هیچ کسی وفا نمی کنه

درد و رنج امیده اما هیچ دوا نمی کنه

حالا این عمره تو خالی ، درهاشو بسته به روم

می دونم برام دیگه اون در رو وا نمی کنه

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

امشب آخرین طبیبم به سراغم اومده

بی خبر رسیده امشب ، اون به دادم اومده

نمی تونم دیگه از گریه چشمامو وا کنم

نفس های آخرمه ، عمره من کم اومده

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

من گنه کارمو ، شرمنده به درگاه خدا

می دونم جام تو جهنم ، نمی بخشه مرا

حالا که عمره تو خالی ، درهاشو بسته به روم

می دونم چه ساده باختم این دو روز رفته رو

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید ، دارم آتیش می گیرم

برید تابوت سیاهمو بیارین ، دارم از دنیا می رم

رحمتم کنید ، گناهامو ببخشید

تیر نگات کیو نشونه کرده فکر و خیال منو دیوونه کرده

بگی و نگی اینو خودم میدونم مرغ دلت هوای دونه کرده

یا بیا ترک منو کن یا که از او دل بکن

از خدا بترسو تهمت ناروا نزن

یا بیا ترک منو کن یا که از او دل بکن

از خدا بترسو تهمت ناروا نزن

گناه نشور که اشتباه میکنی خدا میدونه که گناه میکنی

بدون دل من از طلا پاکتره

تو بی جهت با من جفا میکنی بس که تهمت میزنی

حرف حق تلخه همیشه اینو هر کس میدونه

حرف حق تلخه همیشه اینو هر کس میدونه

در دروازه رو آسون میشه بست

دهن مردمو که نمیشه بست

در دروازه رو آسون میشه بست

دهن مردمو که نمیشه بست

این روزا هر جا که من پا میذارم

میبینم حرف منو اون و تو هست

یا بیا ترک منو کن یا که از او دل بکن

از خدا بترسو تهمت ناروا نزن

یا بیا ترک منو کن یا که از او دل بکن

از خدا بترسو تهمت ناروا نزن

تیر نگات کیو نشونه کرده فکر و خیال منو دیوونه کرده

بگی و نگی اینو خودم میدونم مرغ دلت هوای دونه کرده

یا بیا ترک منو کن یا که از او دل بکن

از خدا بترسو تهمت ناروا نزن

یا بیا ترک منو کن یا که از او دل بکن

از خدا بترسو تهمت ناروا نزن

گناه نشور که اشتباه میکنی خدا میدونه که گناه میکنی

بدون دل من از طلا پاکتره

تو بی جهت با من جفا میکنی بس که تهمت میزنی

حرف تلخه همیشه اینو هر کس میدونه

حرف تلخه همیشه اینو هر کس میدونه

نگه گرم تو چه مهربونه مثل دشت ستاره های آسمونه

هوس دیدن چشم قشنگت توی قلب عاشقم زده جوونه

تو مثل یه دسته گل توی گلدون منی

تو هوای تازه ای تو رگ و خون منی

تو مثل یه دسته گل توی گلدون منی

تو هوای تازه ی تو رگ و خون منی

لب تو نیشکر خوب جنوبه رنگ گیسوان تو رنگ غروبه

خنده های تو پیام آور شادی با تو بودن نمی دونی که چه خوبه

تو مثل یه دسته گل توی گلدون منی

تو هوای تازه ای تو رگ و خون منی

تو مثل یه دسته گل توی گلدون منی

تو هوای تازه ای تو رگ و خون منی

اگه دست زندگی ما رو ز هم جدا کنه

اگه بازی فلک به حالمون جفا کنه

رو به قبله می شینم میگم خدای مهربون

چرا باید زمونه روز منو سیه کنه لب تو نیشکر خوب جنوبه

رنگ گیسوان تو رنگ غروبه خنده های تو پیام آور شادی

با تو بودن نمی دونی که چه خوبه

تو مثل یه دسته گل توی گلدون منی

تو هوای تازه ای تو رگ و خون منی

تو مثل یه دسته گل توی گلدون منی

تو هوای تازه ای تو رگ و خون منی