دسته: ویژه ها

حرفات اشاره به تنهایی منه هرچی که گفتی و تکرار میکنی
من دور موندنت دیوار میکشم اما به رفتنت اصرار میکنی
غربت برای من این شهر مرده نیست غربت ندیدن چشماته بعد از این
قبل از گذشتن از این عشق بی ثمر یک لحظه ام شده پیش خودم بشین
امشب دل تنگم پریشونه این حالمو جز تو کی میدونه
امشب غم یادت تو این خونه س دنیا اگه اینه که وارونس
زخمت که آخرین راه نجاتمه با من رفیقه تا تنهاترم کنه
از رفتنت به من چیزی نگو برو درد تو با منه تا بهترم کنه

عمرمو به پات میریزم چه خوش اومدی عزیزم
زندگی وقتی بهاره که خبر از تو بیاره
تو که هستی همه دنیا همه ی امروز و فردا
همه زندگیم بهاره از تو که خبر میاره
تو کبوتر امیدی تا که از سفر رسیدی
تن خشک این کویرو شدی بارون روش چکیدی

تا حالا نداشتیم این همه از هم دوری
کاشکی الانم بودی بگو برمیگردی به زودی
تا حالا نبودیم این همه از هم بی خبر
جر و بحثای بی اثر افتادیم توی دردسر
من دلم پر میزنه واسه یه بار دیدن تو
آخه تو قهری باهام کم میارم بودنتو
بیا بس کن دوریو این همه فاصله رو
بیا این آدما بدجور میبرن حوصلمو
مگه میشه که ماهو از آسمونش بگیرن مگه میشه …
نگو دیره نگو دیره جونمو این حرفت میگیره
الان مثل سنگ و شیشه ایم اینجوری چیزی حل نمیشه
خواستی مجازاتم کنی همینقدم بسه برام
یه روزایی مهم نبود ولی دلم خستس الان
حالا یه آرامش میخوام که میدونی تویی فقط
خیلی دلم تنگه برات بیا هرچی داریم وسط

ای فاصله ای فاصله پشت سرت آه من است
هر چه که بد‌ گویم کم است میکشی ام تو آخرش
بی عشق تو در به درم باران که میبارد غمم
غم همان کودکی است که گم کرده مادرش
بیا بیا پناه من بیا که انتطار من گرفته جانم را دگر
تویی تمام آرزو از تو رسیدم به جنون مرا به رویاها ببر
این قائله جز دیدنت ختم به خیر نمیشود
مرا تو‌ ناامید مکن این دل آواره میشود
آتشی در جان‌ من‌ است خاموش نمیشود مگر
بنشینی در مقابلم دیگر نگویی از سفر

تجسم کن که تو ایوون خونه رو تختی که پناه هر دومونه
سرت رو شونمه خیره به ابرا مژه هات داره میگیره به ابرا
گرفتی روی چشمت استکانو رصد کردی ته این کهکشانو
نگه میداری با خندنت زمانو میگم دیدم یه شب خواب الانو
یهو برق تو چشمات جون میگیره سکوتت میشکنه بارون میگیره
نگاتو بر میگردونی به سمتم تو بارون خیره میمونی به سمتم
میبارن قطره ها روی من و تو میپیچه تو هوا بوی من و تو
داری از فکر من پر میشی نم نم فقط یادت نیاد ما دوریم از هم
نگو این آسمون که صاف صافه بذار قلبت واست رویا ببافه
که رویا شعره میشه خوند و حظ کرد همین رویا چقدر مارو عوض کرد
هنوز اون هدیه رو دارم که گفتی بسوزونش به یادت من نیوفتی
هنوز اون شاخه گل ها تو اتاقن منم یادت میوفتم اتفاقا
یهو برق تو چشمات جون میگیره سکوتت میشکنه بارون میگیره
نفس داره خیالت راه میره تا جون دارم نمیذارم بمیره